Geplaatst op Geef een reactie

Persoonlijk verhaal: slaapproblemen van onze dochter

slaapproblemen tips kinderen

Van ouders om mij heen hoor ik steeds vaker dat hun kinderen moeite hebben met in slaap vallen. Uit ervaring weet ik dat slechte nachtrust een hele grote impact kan hebben op je dagelijks leven, voor ouder en kind. Tijdens deze pittige periode had ik heel veel aan verhalen en tips van andere ouders hoe zij omgingen met het slaapgedrag van hun kinderen. Daarom deel ik vandaag een wat persoonlijker verhaal, even wat anders dan de meeste artikelen die tot nu toe op mijn blog te vinden zijn. Met het delen van mijn verhaal hoop ik andere ouders of verzorgers een mentaal steuntje in de rug te kunnen geven.

Dramatische avonden

Van de ene op de andere dag had onze dochter (toen 3 jaar oud) een ontzettende  weerstand tegen naar bed gaan. Tot aan het tandenpoetsen ging het prima en was ze kalm. Maar zodra het tijd was om in haar bed te gaan liggen, begon de strijd. Huilbuien, woedeaanvallen, slaan, schoppen, alles kwam voorbij. ’s Ochtends vroeg zag ik er al als een berg tegenop om haar ’s avonds weer naar bed te moeten brengen en het hele dramaritueel opnieuw door te maken. Het was zo hartverscheurend om onze meid die overdag super zoet was ’s avonds zo gefrustreerd te zien. Wat wilden we haar graag begrijpen, aansluiten bij wat zij nodig had. Maar we konden maar niet achterhalen wat haar zou troosten.

Dit bouwde zich op totdat ik er zelf (en mijn man ook) best wat spanning van ervaarde. Ik weet nog goed dat ik avonden zelf met tranen in mijn ogen op de bank zat omdat we de tip hadden gekregen om haar ‘uit te laten huilen’. Vreselijk vond ik dat. Dat hebben we ook niet lang volgehouden. We troffen haar na de verplichte ‘uithuiltijd’ compleet overstuur aan op haar kamer en op die omenten vervloekte ik mezelf. In combinatie met mijn frustratie en eigen chronische slaapgebrek als gevolg voelde ik me vaak wanhopig.

Adem in, adem uit

Ondanks de stress en frustratie die het opleverde, hebben we het proberen op te vatten als een fase. Hoe dramatisch de avonden ook waren, ze werd elke ochtend vrolijk wakker en was ook overdag gezellig. Voor het naar bed brengen, trokken we bewust veel tijd uit. En met veel geduld zijn we op haar kamer wat gaan spelen, eerst naast haar bed en daarna in haar bed. En ook veel knuffelen, liedjes zingen en kletsen. Onverdeelde aandacht voor haar en (wat voelde als een wankele) balans tussen grenzen stellen en meeveren leek goed te werken. Dat gold ook voor veel begrip tonen en tegen haar praten als een groot kind dat alles begrijpt. Knuffelen, meeveren en dan ook wel de eigen regels aanhouden. Het voelde als navigeren door een mijnenveld – waar ga ik wel in mee, wat ga ik negeren, wat moet ik corrigeren en wat kan ik echt niet toestaan.

Naast die momenten met haar, had ik gedurende de dag en avond ook veel aandacht voor mijn eigen emoties. Wat was het soms moeilijk om deze onder controle te houden, om niet gefrustreerd te raken, om boos weg te lopen. Het betekende dat ik mezelf echt bewust maakte van wat haar gedrag met mij deed, waarom het zoveel met mij deed en wat wat het aandeel was van mijn gedrag en emoties in deze situatie. Makkelijk was het niet, maar ik heb daardoor wel gedachtenpatronen bij mezelf weten te ontdekken. Bijvoorbeeld dat ik geen goede moeder was als mijn kind laat naar bed zou gaan.

Alles is een fase

Oeh, die opmerking dat alles een fase is… daar kon ik vroeger zo boos om worden. Want hoe weet je dat nou, dat het maar een fase was. De zorgen die opborrelen gingen daardoor echt niet weg. En toch – lekker ironisch – was het echt een fase. Eentje die wel zo intens was (voor mij, zij weet er niets meer van) dat ik nog steeds dankbaar ben dat ze nu elke avond zo makkelijk naar bed gaat. Ze houdt van haar bed. Ze houdt van slapen. Ze gaat het liefst na school lekker in bed liggen en geniet ervan om dan weg te kruipen onder de dekens (het liefst piept ze ergens in de middag stiekem naar boven) en weg te doezelen.

En daar komt de volgende fase aan…

In de periode dat onze dochter zo lastig insliep, was het ’t tegenovergestelde met onze zoon. Die brachten we naar bed, zongen een liedje, gaven en kus en een knuffel en trokken de deur achter ons dicht. Geen kik gaf hij daarna. En alsof hij het aanvoelde – wisselde hij onze dochter af met wat strubbelingen tijdens het bedritueel. Bij hem zat het vooral in het omschakelmoment, van ‘aan naar uit’ aan, zeg maar. Ook bij hem hebben we toen meer tijd genomen voor het bedritueel. En nu – twee jaar later – gaat het gelukkig goed met naar bed gaan. Wel heeft onze zoon geregeld last van nachtmerries. Hij gaat er ’s nachts goed mee om, leert zichzelf te kalmeren. Maar de avond nadat hij een nachtmerrie heeft gehad, wil hij het slapen zo lang mogelijk uitstellen. Want misschien komt die nare droom wel weer. Het zit ook wel tussen de oren. Maar gelukkig kunnen we er met hem over praten. En gebruiken we standaard elke avond voor hem en onze dochter een ‘slaapgeurtje’. Dat is een speciale blend van etherische oliën, samengesteld voor kinderen om hen te helpen ontspannen en fijn in slaap te laten vallen. Elke avond krijgen ze met het rollerflesje een hartje op hun buik. Zo tevreden zijn ze daarna. Het is alsof ze door de geruststellende geur weten dat alles goed komt. En de dag los kunnen laten, zorgeloos in slaap kunnen vallen. En daardoor slapen wij ook beter.

Blends van etherische oliën bij slaapproblemen van kinderen

Geef een reactie